Voor vragen bel: 06 36 12 81 38

Robert aanvaardde mijn uitbarsting met een goedmoedige glimlach en vervolgde kalmpjes: “Het universum is als een zee van zowel energie als informatie, die vrij stroomt zonder welk conflict dan ook. Deze doordringt elk minutieus deeltje, elk insect, elke bloem, zelfs elk menselijk wezen, de sterrenwerelden, alles wat bestaat. Het doet twee dingen: het informeert constant elk afzonderlijk deel (en elk menselijk wezen) hoe het zich het beste kan ontwikkelen, en het voorziet dit van de levengevende energie die het nodig heeft. Heb je je ooit afgevraagd waarom alles zo wonderlijk op elkaar is afgestemd, de sterren en planeten, de moleculen en atomen, de dieren en planten en de cellen van je lichaam? En hoe het komt dat, als we dat willen, alle cellen in onze lichamen eendrachtig samenwerken? Voor mij is het logisch dat al wat is bestaat uit verschillende dichtheden van energie en informatie die allemaal deel uitmaken van dezelfde universele zee”.
‘Dit gaat mij veel te ver!’. Ik wendde mij tot Edward in de hoop dat die me zou steunen, maar hij genoot duidelijk van mijn heftige uitval.

‘Robert staat niet alleen in deze zienswijze’, kwam hij me tenslotte te hulp.”Hij is in goed gezelschap – Plato, Pythagoras, Aristoteles, Nikola Tesla, Wilhelm Reich. En dan hebben we ook nog ’het collectieve onderbewuste’ van Jung. En juist op dit moment begint er in de kwantum fysica een geweldige discussie. David Bohm, Rupert Sheldrake, en Ralph Abraham wijzen naar de belangrijke vragen die tenslotte alleen beantwoord kunnen worden als we deze zienswijze aanvaarden.

“Kijk eens naar Roberts healen en zijn sterke energiestroom, hoe zou hij ooit van te voren geweten hebben waar hij zijn handen moest plaatsen, als de eindeloze informatie en energie zee er niet was? Hoe kunnen wij dit fenomeen anders aan onze studenten verklaren?”

‘Je zegt dus dat onze hersens die informatie, die zij niet al uit ervaring hebben geleerd, niet in de hersens hebben kunnen opslaan? En dat ze die kennis alleen uit de universele zee kunnen putten?” Daaraan had ik nog niet gedacht.

Ik moest er nog wat beduusd uitgezien hebben want Edward vervolgde, ‘Het is echt niet zo ingewikkeld. Net zoals de programma’s van onze media niet oorspronkelijk uit onze radio en TV toestellen komen of daar worden opgeslagen, komt onze energie en kennis van buiten onze hersens. In plaats van opslagplaats van informatie zijn onze hersenen ontvangers en doorgevers van informatie en energie vanuit de Universele zee of Het Veld zoals ik het wil noemen. Onze hersens lijken meer op de bedrading en het apparaat binnen onze TV’s en radio’s. Verder zijn natuurlijk onze hersenen zeer creatief met de informatie die zij ontvangen en zij geven elk nieuw inzicht terug aan het Veld. Het Universum is als een reusachtig stel hersenen waaraan alles deelneemt.

‘Kom eens mee, ik wil jullie iets laten zien.’ Edward hees zich van de bank en wij volgden hem naar zijn auto.

Vandaag, 30 jaar na dit gesprek, hebben velen van ons van de kwantum, morfische en Akasha velden en het nulpunt gehoord. We weten dat deze wiskundig berekend zijn en dat onze hersenen niet de capaciteit hebben om de 1024 impulsen aan wensen, waarnemingen, sensaties en emoties die per seconde door onze hersens gaan te produceren en op te slaan. Maar toen wist ik nog niets over al dit wetenschappelijke onderzoek.

Thuis had Edward een Kirlian camera gebouwd. Toen had ik noch geen idee wat Kirlian fotografie was. Later las ik in het boek, ‘Rainbows of Life’, dat alles– levend of dood– energie uitstraalt in de vorm van een zogenaamde ‘Corona’ en dat onze menselijke corona zich als een halo om ons hele lichaam bevindt. Dit is het deel van het universele veld van informatie en energie dat bij onze persoon hoort. Met behulp van een metalen plaat met een film erop kan dit veld gefotografeerd worden.

In hetzelfde boek over Kirlian fotografie vond ik de volgende beschrijving: Een object wordt op de film geplaatst die op een metalen plaat ligt, en elektriciteit met een hoog voltage en een lage amperage wordt in de metalen plaat gepulseerd. De elektriciteit gaat door de film en veroorzaakt een beeld van het object en zijn corona op de film. Als de film kleurgevoelig is, dan bevat het beeld van de corona enkele kleuren.[1] Deze hele procedure vindt in het donker plaats.

Edward nodigde mij uit om mijn hand in een grote zwarte zak met aan beide kanten een gleuf te steken. Toen ik mijn hand door de gleuf probeerde te wringen merkte ik dat ik die door twee afzonderlijke delen heen moest persen die door elastiek van elkaar waren gescheiden zodat geen enkel licht tot in de zak kon dringen. Eenmaal binnen in de zak, drukte ik een vinger tegen de koele, platte plaat.

‘Ontspan je’, moedigde hij mij aan en maakte een foto.

Toen duwde Edward zijn hand door de andere gleuf en plaatste zijn vinger op enige afstand van de mijne. ‘Wees je nu gewoon bewust van mijn aanwezigheid’ zei hij.

Ik keek naar hem, en ondanks mijn uitbarsting van daarnet, werd ik overspoeld door een gevoel van dankbaarheid voor al de zorg en de uitdagende nieuwe gezichtspunten die mijn vriend steeds weer in mijn leven bracht. Met mijn ogen nam ik deze reusachtige, zachtaardige teddybeer in me op en voelde een golf van warmte op het moment dat hij de foto maakte

Hij maakte nog twee opnamen. Bij de eerste gaf hij mij de opdracht om hem zoveel mogelijk liefdevolle gevoelens toe te zenden en in de ander juist zoveel mogelijk woede op hem te projecteren. Ik hou van toneelspelen en ging helemaal in beide rollen op.

Met ingehouden adem wachtte ik tot de foto’s één voor een uit de Polaroid camera te voorschijn kwamen. De eerste liet een zwart met rode ellips zien waar mijn hand contact met de plaat had gemaakt. Deze was omgeven door a mooie corona bestaand uit brede blauwe, witte en weer blauwe stroken.

‘Dit is je halo’, zei Edward teder.

“Prachtig…”, bracht ik zachtjes uit, “Mijn meest persoonlijke deel van het Veld!”

“Én kijk hoe onze halo’s in elkaar overgaan…” zei ik toen het tweede plaatje verscheen. Op deze foto waren onze beide vingers zichtbaar en je kon zien hoe onze corona’s zich naar elkaar uitstrekten en zich vermengden. “Dus dit is hoe relaties zonder muren er uitzien! Stel je eens voor dat landen en culturen voor die zich op deze manier met elkaar zouden vermengen”. Ik hield mijn adem in omdat op dat moment de volgende foto verscheen. De twee foto’s waren opmerkelijk gelijk, behalve dat de corona’s in de tweede één geheel waren geworden.

Beide mannen barstten in lachen uit. “Kijk hoe zelfs je meest neutrale gevoelens voor Edward net zo liefdevol zijn als in je meest gepassioneerde momenten!”

Robert bleef glimlachen.

“Ik vermoed dat je in beide gevallen een liefdevol beeld uitzond!” grinnikte Edward. “De eerste keer probeerde ik neutraal te blijven, maar kijk eens. Jij trekt mijn liefdesenergie naar je toe en ik kan er geen weerstand aan bieden!”

“Als je hersens een beeld vormen waaraan een sterke emotie is verbonden is dat alsof je in het Veld aan het vissen bent en die situatie naar je toetrekt, Gelijk trekt gelijk aan – dat is de wet die met het veld te maken heeft. Als de emotie sterk genoeg is zal het beeld materialiseren. In dit geval materialiseerde het op de fotofilm! Als we werkelijk om elkaar geven dan overlappen de halo’s of aura’s elkaar zodat we kunnen zien wat de ander denkt of zelfs aanvoelen als die in gevaar verkeert. Dit komt veel voor bij tweelingen.”

‘Bedoel je dat als je iets heel graag wilt, dat het dan gebeurt?”, vroeg ik.

‘Ja dan trek je dat daadwerkelijk uit het Universele Veld naar je toe. Dit gebeurt voortdurend, of je het weet of niet. Ongeacht of je aan iets bewust of onbewust denkt, met liefde, haat, boosheid of vrees – alles wat je ernstig bezig houdt, wordt op den duur werkelijkheid. Elke seconde zijn we in verbinding met het Veld. We scheppen onze eigen werkelijkheid’, benadrukte hij, ‘De kunst is om dit principe bewust te gebruiken om ons gelukkig en voldaan te voelen.

Dit was een hele nieuwe gedachtegang, die ik voor later opzij zette, omdat de foto waarop onze boze gedachten energetisch werden weergegeven op de film verscheen. Op deze foto waren onze beide vingertoppen fel rood en witte energie straalde eruit, maar deze keer gingen onze corona’s juist de andere kant uit: zoveel mogelijk uit elkaars buurt. Ze overlapten helemaal niet.

‘Je ziet dat onze negatieve gedachten ons scheiden. Op den duur zou er verwijdering kunnen plaats vinden.We zouden niet langer toegang hebben tot elkaars energievelden.

Er is geen empathie meer tussen ons en elke communicatie stopt. Dit gebeurt vaak in de politiek.’

‘Als we boos zijn, vrees, haat of een andere negatieve emotie voelen, trekken we onze energie terug en weinig informatie kan nog doordringen. Daarom voelen mensen zich eenzaam en worden depressief. Als hun verbinding met het Veld weg is, dan verliezen ze zowel het contact met de wereld om hen heen als met zichzelf. Daarom worden mensen ziek, want de informatie en energie die hun cellen nodig hebben, wordt minder. Gelukkig hebben onze cellen hun eigen verbindingen met het Veld, want zonder dat zouden we dood zijn.’.

‘En dat is waar de taak van jou en Robert begint: om mensen te helpen hun angsten te laten vallen.’

***
Die nacht kon ik nauwelijks in slaap komen. Ik dacht aan waar ik me zo over opgewonden had en wist dat Edward en Robert gelijk hadden. De genegenheid die tussen ons drieën was opgebloeid had gemaakt dat ik het prettig vond in de stroming van het Veld te zijn. Het leven te zien vanuit het perspectief dat ik die dag had gekregen raakte mij als nooit tevoren. Ik wilde de stapel met wetenschappelijke artikelen lezen die Edward mij had gegeven voor we zijn huis verlieten om een eenvoudige lunch te gebruiken in een restaurant in het naburige Capitola dat uitkeek op de zee.

Onze grote uitdaging zou zijn om studenten in staat te stellen om bewust te ervaren hoe het voelde om met het Veld te werken. Het ervaren en toepassen van Roberts genezende energie zou een goed beginpunt zijn.Ik kon ze voorzien van de psychotherapeutische hulpmiddelen om hun harten te openen en om vanuit een positie van kracht om te gaan met de dingen waar zij bang voor waren en vanuit een innerlijke kracht met zorg met andere mensen te communiceren. Dit proefprojekt zou ons een stapje dichterbij een wereldgemeenschap kunnen voeren waarvan iedereen profiteert.

OK. Dit zou zeker een uitdaging zijn, maar veel hanteerbaarder dan een wereld met miljarden mensen, die allen hun eigen manier van gelukkig zijn met elkaar betwistten.

Plotseling, trof mij een gedachte en ik zat rechtop in bed. In gedachten zag ik de massa’s mensen in de Pergolesi allemaal verschillende wegen naar wereldvrede onderzoeken. Ik zag onze studenten, allemaal hulpverleners, elk met hun eigen clienten en de vele organisaties waarmee ik werkte in de Verenigde Naties. Ik bedacht dat we allemaal bezig waren ons een wereld voor te stellen waarin ieder bewust in harmonie met het veld leefde, elk voldaan en gelukkig op zijn of haar manier. Misschien kon dit helpen om de wereldgemeenschap te materialiseren waarin we allen er beter van werden. Toen vermoedde ik nog niet dat 30 jaar later, grote netwerken van mensen dit idee in de praktijk zouden gaan brengen.

[1] Mikol Davis, Earle Lane, Rainbows of Life. ISBN 0-06-090624-3

Close Menu